A-U-T-I-S-T-I-S-C-H

Enige tijd geleden werden wij, als oud-welpen van de Vlaardingse padvinderij (Wesselgroep), uitgenodigd om op de afscheidsreceptie te komen van Akela Ria Pet.
Zij is de weduwe van de legendarische hopman Jack Pet, met wie ik het genoegen had om als zestienjarige knaap naast hem een van mijn eerste toneel optredens te mogen maken als het duo ‘Bobbel en Bobbel' en bij "Wie is Bas(sie) van Toor?" staat nog een foto van ons met bolhoedjes op.

Wij, Bassie & Adriaan hadden die dag ook een voorstelling in Rotterdam en wij besloten na de voorstelling vooral voor de aanwezige jeugd ‘in het malle pak' te gaan, zoals wij onze outfit noemen waarmee we op het toneel en op tv verschijnen.
De receptie was in een soort boerderij waar je, als je in overall en gummi laarzen had gekomen, ook niet uit de toon zou zijn gevallen. Maar de stemming was prima. En nadat wij ons met ons cadeautje (een kalender en klok van Bassie & Adriaan) naar binnen hadden gewrongen, zagen we de altijd opgewekte Akela Pet, tegen wie wij nu met enige schroom ‘Ria' durfden te zeggen.

Natuurlijk moesten we op de foto voor de krant, want iemand die zich 40 jaar van 's morgens vroeg tot 's avonds laat voor een vereniging of buurthuis uit de naad loopt is natuurlijk niet zo belangrijk als een ‘bekende Nederlander'.
Dit laatste heb ik trouwens na al die jaren nog niet begrepen maar dat ligt misschien aan mijn vijf klassen lagere schoolopleiding.

Het cadeautje afgegeven en de gebruikelijke beleefdheden uitgewisseld, die je alleen maar op een receptie doet: ‘Je moet n's langs komen….....wat zie je er goed uit....…..bla, bla, bla.' Lachen, dolle pret. Toen op naar de nattigheid. Voor de clown en acrobaat een jus d'orange. Want pils drinken, dat kunnen een clown en acrobaat niet maken, met allemaal kinderen om zich heen, die er heilig van overtuigd zijn dat je een abonnement hebt op Patisserie Jan Boer of Banketbakkerij Nico Molendijk.
Effe lachen met ouwe vrienden die allemaal vragen; ‘Ken je me nog?' Alsof het feit dat je op tv verschijnt ook je geheugen aan tast...

Plotseling stond er een lief joch voor ons. Ongeveer 10 jaar, met een blik in zijn ogen die je alleen nog maar ziet op die oude, ingelijste schilderijtjes die mijn opoe vroeger in haar kleine huisje had hangen. Het joch zei met een lieve stem: ‘Bassie, ik heb wel zeven videobanden van jullie!' Ik dacht: 'Zo die heeft ook weer meegeholpen om de auto af te betalen', maar dit even terzijde. Plotseling krijste de stem van zijn moeder, die inmiddels ruw in ons kringetje van vrienden was verschenen en riep: ‘Hij is autistisch!' Het joch deed net of hij niks hoorde en ging onverdroten voort en zei enthousiast: ‘Weet je wat ik spannend vind van jullie? Die aflevering van Bassie & Adriaan in Griekenland!' De moeder krijste nu wat luider: ‘Hij is autistisch!!'
Het joch deed nog steeds of hij niets hoorde. Blijkbaar had ze hem dit kunstje al meer geflikt en hij vroeg: ‘Speel jij ook de rol van Vlugge Japie?' waarmee hij er blijk van gaf over een opmerkelijke opmerkingsgave te beschikken.

Maar moe had nog een paar decibellen over en krijste nu zo hard: ‘Hij is autistisch!!!!!!!!!' dat zelfs B2 dit in de Bijlmerbajes had kunnen horen. De gasten om ons heen verstomden en het joch zweeg met een treurige blik in zijn ogen. De blik die ik de moeder vanonder mijn clowns masker toewierp, moet achteraf gezien dodelijk zijn geweest, want ze rukte het kind aan zijn arm weg en verdween tussen de weer pratende en lachende receptiegangers.

Thuis gekomen heb ik eerst de Dikke van Dale gepakt en ja hoor, daar stond het; deel 1, bladzijde 229.
Autistisch: die houding die de wereld naar binnen projecteert en zodoende haar beheerst.

Ik sloeg de Dikke van Dale dicht en dacht: 'Kunschjst, met zo'n moeder zou je je wel drie keer bedenken voordat je je naar buiten projecteert!'