HANSIE

In de jaren ‘59,'60 en ‘61 werkten wij op de kermis in een zogenaamde ‘paradetent'. Op deze paradetent hadden wij een ezeltje Hansie genaamd en die was zogenaamd onberijdbaar. Althans de eerste drie voorstellingen, want daarna hoorde je hem denken 'Daar heb je weer zo'n leip! nou van mij mag die', dus dat koste ome Nico een tientje. Want dat kreeg je als je erop bleef zitten. En dat werd te gek!

Wij ontdekten dat hij niet tegen een prik met een grammofoonnaald in zijn kont kon, dus de zaak was gered. Nou zijn wij thuis altijd opgevoed met een groot respect voor dieren en eigenlijk lag dit ons niet zo. Toen ontdekten wij als je het geluid van de luidspreker wat harder deed terwijl ome Nico een prik gaf en de plaatselijke Dik Trom door de lucht vloog dat je na een week niet meer hoefde te prikken maar alleen het geluid nog maar hoefde op te voeren en hop, daar ging Rio Kid! met als beloning geen tientje, maar minimaal een bloedneus of een gekneusde arm. Uitgebalkt door de ezel. In deze tijd zou dit nummer niet op kunnen treden vanwege de spandoeken van het Dierenbevrijdersgilde of de op winst beluste schadeclaimjagers. Achteraf gezien zijn er nooit echt grote ongelukken gebeurd en was het een groot lachsucces.

Ik herinner mij een keer dat de schotten van het toneel niet zo vast lagen en dat de ezel erop sprong, het schot schoot aan de ene kant omhoog en waar de ezel stond omlaag en gelijk daarop lag het schot weer op zijn plaats en zat de ezel onder het toneel. Ik kreeg bijna een lachkramp, toen ‘s avonds in een plaatselijk café een man tegen mij zei; 'Dat was een goeie show van jullie, vooral die goocheltruc met die ezel. Zo zag je hem en zo was hij weg, prachtig, prachtig!'. Ik dacht 'man je moest eens weten dat we de halve tent hebben moeten afbreken om Hansie, die onder het toneel klem zat, weer te bevrijden'.

Ik heb die ezel er ook wel eens van verdacht dat hij het maar wat leuk vond om een vreemdeling door de lucht te laten vliegen want wij zelf reden er gewoon op door de stad, waarmee je natuurlijk wel de blits maakte door net als in een cowboyfilm de ezel met een touw vast te binden op de stoep en dan nonchalant de winkel in en daar met een boodschappentas aan je hand, hop, op grauwtje huiswaarts. Toen dacht ik dat ik de blits maakte, maar nu na al die jaren, denk ik toch dat ik mooi voor joker heb gereden!