HET HEEFT HARE MAJESTEIT BEHAAGD

Mijn vrouw spreekt fluisterend in de telefoon: ‘Daar komt ie, ik bel je nog wel terug.' en ze legt de hoorn op de telefoon. Ik frons mijn wenkbrauwen en even denk ik ze zal toch na 35 jaar geen vriend hebben. De telefoon ging weer en ik hoor gehaast: ‘Nee, nu niet want hij staat naast mij.'
Argwanend keek ik haar na toen ze na een vluchtige kus de keuken in ging en daar de telefoon opnam.

Er hing al weken een rare sfeer in ons huis en kantoor. Mijn secretaresse deed ook al zo lacherig als ik binnen kwam en ze begon gelijk te fluisteren door de telefoon. Ik had al eens gevraagd ben jij alleen verkouden als ik in de buurt ben. ‘Oh nee hoor, maar er zijn af en toe gesprekken die jouw nou eenmaal niks aan gaan.' Ik waagde nog: ‘Zeg hé, ik ben nog altijd je werkgever hoor.' Maar de lachende blik deed mij mijn mond houden.

Enige dagen tevoren was ik financieel geplukt door alle drie mijn dochters en schoonzoon en kleinkinderen om nog maar te zwijgen van mijn vrouw tijdens het traditionele inkoopdagje in Düsseldorf. En dit keer ter meerdere glorie van het aanstaande feest wat in ‘Black Tie' moest, wat op de uitnodiging stond. Mijn kleinzoon van acht vroeg verbaasd: ‘Opa krijgen we op jullie feest alleen maar zwarte thee?'

Iemand in de kring van mensen waar wij al jaren zaken mee doen had uitgevonden dat Bas en Aad van Toor meer dan veertig jaar in het ‘VAK' zaten, dus dat moest gevierd worden.
Maar jullie mogen je nou eens nergens mee bemoeien laat dat nou eens aan ons over. Zuchtend hadden we allebei gezegd: ‘Oké' maar erg overtuigend had dat niet geklonken want herhaaldelijk werd er gezegd. ‘Jullie blijven buiten de organisatie of er gebeurd wat.'

De dag was bepaald op 10 oktober want dan stond Circus Herman Renz in Den Haag en kon de tent gebruikt worden om de gasten c.q. vrienden te ontvangen. Ik waagde nog: 'Denk je dat we na zoveel jaar nog zo veel vrienden hebben in het VAK?' Want wij doen alles zelf inclusief het management wat natuurlijk een doorn in het oog is van menig Hilversumse sigarenwinkelier en vrije tijdsmanager van artiesten. Maar mijn vrouw, gewend aan mijn inmiddels bekend geworden temperament, zei; ‘Wacht nou maar af clown. Je zal gek opkijken.'

Dé dag moest ik om half 8 ‘s avonds klaar zitten in smoking.
Gek gevoel, want dat was een tijd geleden, we hebben vroeger in de nacht clubs altijd in smoking gewerkt maar het zat toch weer onwennig. Mijn schotse ruit ben ik meer aan gewend.
De bel gaat, ik kijk uit het keukenraam en ziet dat er een auto voor de deur staat van 8 meter lang. Mijn vrouw komt hierop uit de slaapkamer in een jurk annex jas zo mooi dat ik haar terplekke ten huwelijk vraag. ‘Hou op gek en instappen, we moeten Aad en Ina nog ophalen.'

Als de Limousine de straat uitglijdt word ik nagestaard door verbaasde buren die ik minzaam vanachter het glas toewuif. Bij Aad aangekomen slaat ie bijna dubbel van het lachen als hij mij en mijn vrouw op de achterbank ziet zitten van een zeg maar ronduit ‘kietelritselauto'. ‘Kom aan boord, de bar is open!' En ik wijs op de heerlijke flessen Jack Daniels, Martel en Champagne. Mijn vrouw gilt meteen: ‘Waag het niet om straks teut op jullie feest te verschijnen, want dan gebeurt er wat.'
Mijn Co kennende beloof ik braaf tot 12 uur middernacht niets aan Bacchus te offeren.

Als we bij het Kleinpolderplein in Rotterdam rijden gaat de chauffeur rechtuit richting Gouda. Ik zeg nog ‘Leuke auto, maar de chauffeur moet naar Hans Anders.' Een zacht kneepje in mijn hand doet mij zwijgen. De pretogen van Aad en Ina doen de rest en met een omweg via Gouda gaan we naar Den Haag naar het Malieveld. Hier worden we Circus traditiegetrouw met onze lakschoenen en dames in het lang en op hoge hakken door de blubber en olifantenstront naar de artiesteningang geleid.

Gelukkig vinden we nog gauw een bos stro om de schoenen te poetsen. Ik waag een blik door een kier van het gordijn en mompel. Verrek nooit geweten dat we zoveel vrienden hadden. Ik tel het aantal volle rijen en loge's en constateer dat de man die dit organiseert een pats maakt zoals wij dat noemen. Wist ik veel dat het allemaal uitnodigingen betrof. Als opening treedt er een groep acrobaten uit Bulgarije op waar ze de tent voor af breken.

Toen hoor ik de spreekstalmeester zeggen: ‘En de hoofdartisten Bassie & Adriaan!' Het gordijn gaat open maar pas na een duw van mijn vrouw en schoonzus lopen we allebei de piste in. Wat onwennig nemen we de ovatie van vrienden in ontvangst waaronder Good old Paul (Drommels drommels) van Gorcum, Chiem van Houwingen,Tros direkteur Karel van Doodewaard, Sjef Scholten (direkteur Arcade Wegener onze video maatschappij) en Pistolen Paul. En het allermooiste, onze 88 jarige moeder die net als de evenoude Juliana nou ook in de middenloge zit in een mooie jurk.
‘Verdomme van Toor, nou niet gaan staan te janken hoor!' maar gelukkig heb ik mijn 7 jaar jongere broertje naast mij die me een knipoog geeft en gelukkig zegt Victor de Koninck: ‘En daar komen hun steun en toe verlaten; Ina en Co van Toor.' Als twee revue diva's komen ze binnen. Lachend met een blik van laat alles nou maar over je heen komen.

Nou dat hebben we gedaan. De ene spreker na de andere spreker. Ik had af en toe toch het idee dat ze het over twee andere kerels hadden zoals Franciscus van Assisië of Sinterklaas of zo maar toen Sjef Scholte ons een Award schonk voor 1.100.000 (een miljoen eenhonderd duizend) verkochte video banden alleen al in Holland kreeg ik door dat ze het over ons hadden. Robin Simons onze platenbaas gooide er nog een Award tegen aan voor een half miljoen verkochte cd's en cassette's. De Music Store een Award voor artiest van het jaar plus 5000 piek, waarvoor we gelijk een speeltuin in gedachten hadden voor het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam.
Pistolen Paul kwam met een paar bronzen beelden waar je een oorlog mee kan winnen en schold deze ook nog uit voor Award.
Dus had de lachers hiermee gelijk op zijn hand.

Maar het allermooiste was toch toen onze oude moeder uit haar rolstoel overeind kwam en ons een prachtige bos witte bloemen aanbood. Waarmee ik niets af wil afdoen aan de twee bossen rode rozen van onze vrouwen. ‘Voor 40 jaar door dik en dun' zoals er op het kaartje stond.

Martin Gaus had een prachtige praktical joke en overhandigde ons een zak Bassie & Adriaan Puppie hondevoer.
Ik fluisterde gelijk: ‘Zoals gebruikelijk 10 % van de verkoopprijs.' helaas te hard in de microfoon wat ons weer een lachsalvo van de tent opleverde. Kortom dolle pret. Iedereen zei wat en iedereen gaf wat.

Maar aan het slot van de avond kwam de mij zeer bekende Vlaardingse Wethouder annex Loco-burgemeester Henk Rooijens de piste in. En stak de loftrompet over Vlaardingen en zijn bloementrappen en toverde twee weliswaar fraaie bloementrapstropdassen te voorschijn waarop ik gelijk dacht ‘Leuk voor mijn verzameling. Deze krijgt nummer 453 mee.'
Maar dat die man ook een artiest is bewees hij door doodleuk te vervolgen met ‘verder heeft het Hare Majesteit de Koningin behaagt u beide te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.'

‘Verdomme, nou ging het de hele avond goed en nou sta je toch nog te janken.' Oh gelukkig, ik zie ook bij Aad iets in zijn ogen glinsteren. Ik ben het niet alleen.

Nou de rest was feest. Alle fotografen van de bladen waarbij natuurlijk weer die irritante Joop van Tellingen voorop.
Dat hij al 20 jaar lang buiten het vak mijn gabber is en waar ik zelfs mee op vakantie ga met de vrouwen is bijzaak.
Kortom een avond waarvoor mijn dochters van 17 en 18 jaar op het MBO zich wel weer zullen schamen. En zij gingen slechts onder dwang van: ‘Dit keer mottet.' ook op de foto, om straks op school weer gepest te worden.
(zoals zoveel kinderen van bekende Nederlanders door kinderen van onbekende Nederlanders gepest worden omdat die alleen maar jaloers zijn omdat zij als kind van een loodgieter of computerpiloot nooit eens in die Story, Party of Prive staan.)
Waarmee ik niets af wil doen aan het beroep van loodgieter of toetsenist maar dit moest ik toch effe kwijt.

Het feest erna was zoals elk feest. Lachen, lachen, lachen. Iedereen vond het lintje veel te laat voor ons. Alleen wij niet. Telegrammen van Rudy Carrel, Ed Nijpels, Ralph Inbar, Erica Terpstra en ook van kinderen en onze vrienden uit de vele ziekenhuizen.

Toen moe maar voldaan in de Limousine op naar huis naar Vlaardingen. Ik zei tegen mijn vrouw: ‘Jij bent toch maar een bofkont, je hebt altijd een prins gewild en nou heb je een ridder. 'Lachend duwde ze me achterover in smoking op het bed en zei: ‘Als je maar niet denkt dat ik voor je kniel.' Maar dit laatste hoorde ik geen eens meer want ik sliep al.

Toen ik de andere morgen aan de ontbijttafel verscheen zongen mijn dochters: ‘IVANHOOOO, IVANHOOOO!!!' Ik fluisterde: ‘Zachtjes jongens, Ridder Bassie heeft hoofdpijn.' ‘Ja, een KATER zal je bedoelen Ouwe!' gilde een van die rotmeiden die ik voor geen goud zou willen missen.
Wat later zat ik op mijn kantoor en kwam mijn kleinzoon gewoontegetrouw zijn boterhammetje tussen de middag opeten omdat mijn oudste dochter op mijn kantoor de scepter zwaait. ‘Opa, ik dacht dat u nou een paard voor de deur had staan en in een harnas rondliep.' zei het joch teleurgesteld.
‘Knul' zei ik terwijl ik hem op mijn schoot zette en de rekeningen nakeek van de jurken, smokings, lakschoenen etc, etc. ‘Opa is geen ridder te paard, maar ridder te voet.'

10 Minuten later ging de telefoon en een opgewekte Adriaan zei: ‘Hé Bas, die nieuwe cd-rom die ik van ons gemaakt heb, hè. Wat denk je? Er zijn er al 15.000 van besteld, leuk hè.'
Opgelucht zei ik: ‘Aad je had op geen beter moment kennen bellen.'