HOE VERZIN JE ZOIETS?

Meestal hebben we in onze TV-series wel een gekke stunt opgenomen. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de Plaaggeest-serie waarin je een scène ziet dat Adriaan aan de haak van een hijskraan wordt geslagen. Ook zie je zeep die in een koffiekan terecht komt en een caravan die een dijk afdondert.

Hoe verzin je zoiets? Nou, beste mensen, iets dergelijks verzin je niet. Je gaat gewoon terug naar belevenissen die je vroeger meegemaakt hebt.

Die zeep in de koffie kan ik me nog herinneren toen ik als jongen van 17 jaar van huis weggelopen was en met een circus meetrok. Daar mocht ik in een oude pakwagen een van de vier stapelbedden delen met enkele vogels van diverse pluimage, om het maar eens voorzichtig uit te drukken. Onder hen was een oud-SS'er die een been verloren had bij gevechten in Rusland. En ook herinner ik me die geflipte Fransman Alex, die mij steeds weer de lachstuipen bezorgde als hij probeerde Nederlands te praten. Het woord ‘tunnel' sprak hij uit uit ‘tuuuu-nell' . Een andere Duitser was een aardige vent maar zijn maat was de hele dag stomdronken. In de circuskantine liep zijn schuld almaar op. Ook was er nog een Nederlander bij die in Korea gevochten had en soms, midden in de nacht, een aanval van frontkolder kreeg. We moesten dan met vier man bovenop hem gaan zitten, anders ging het fout. In zijn malle kop dacht hij dat ie een bataljon Chinezen aan het neermaaien was… Verder was het een prima man. Zodra zijn aanval van gekte voorbij was, vroeg hij doodleuk: “Ehhh, is er nog koffie?”

Onder elkaar hadden we een potje. Van het geld dat daarin zat kochten we eten en huishoudelijke spullen. Nu had een van die Duitsers de nare en vieze gewoonte om het blikje met koffiemelk stiekem aan zijn mond te zetten en leeg te slurpen. Gevolg was dat wij de hele dag geen melk in de koffie hadden. Tijd om snel ergens nieuwe koffiemelk te gaan kopen was er niet. In een circus gelden namelijk andere werktijden dan in een gewoon bedrijf. Als de tent werd opgebouwd kon je niet snel even weglopen en zeggen ‘ik ga even een blikkie melk kopen…' Goede raad was duur. Hoe losten we het probleem van de melk op? Wel, we kregen het lumineuze idee om stiekem boorolie in een leeg blikje koffiemelk te gieten en het vervolgens gewoon in de kast te zetten en te wachten tot Heinrich er weer een ferme slok uit zou nemen om, zoals hij prozaïsch kon zeggen ‘Auf Kraften zu kommen…'

Zo gezegd, zo gedaan. Heinrich had die dag al menig pilsje genuttigd en veel smaakverschil proefde hij dus niet tussen melk en boorolie. Nu heeft boorolie, dat normaliter gebruikt wordt bij het boren van gaten in metaal, de eigenschap dat als je het mengt met water het precies op melk lijkt. Zonder blikken of blozen dronk de mafkees het hele blikje leeg en hij had niet door dat wij buiten, proestend van het lachen, door de ruit naar binnen konden kijken. Eenmaal zijn ‘melk' genuttigd te hebben, kwam Heinrich de woonwagen weer uit en hij ging aan het werk. Het zal tien minuten of daaromtrent geduurd hebben toen hij in ijltempo naar de wc rende. Hij bleef daar zeker een half uur zitten. Toen kwam hij lijkbleek het toilet uit, maar hij was nog niet bij de tent of hij sprintte direct al terug naar het toilet. Dit ritueel herhaalde zich verscheidene malen, tot, eindelijk, onze Heinrich ‘ausgeschissen' was.

© Bas van Toor