IN THE HEAT OF THE NIGHT

We werkten van 1969 tot 1970 in Brazilië met een variétéprogramma genaamd Variedades de Amsterdam, en hoewel het een heel erg sterk programma was wilde de loop er maar niet inkomen qua publiek, en stonden we dikwijls te werken voor 100 man terwijl er 1800 mensen in dat theater konden.

Achteraf bleek dat het van december tot april zomer is in Brazilië en alle theaters dicht zijn, dus in die tijd was er geen interesse vanwege de hitte en lagen de Brazilianen liever aan het strand van Copacobana of Santos. ‘Nou ja’ zou Handige Harry vele jaren later zeggen: ‘Foutje moet kunnen baas!’

Rio was niet al te best en Curitiba en San Paulo ook geen vetpot en wij bespraken de mogelijkheid om naar huis te gaan. Toen kwam die Braziliaanse impresario Thomas da Silva, een geweldige man, met een voorstel. Hij kon gratis 30 vliegtickets krijgen van Varig, de Braziliaanse Luchtvaart maatschappij, en hij mocht ook 3000 kilo overbagage gratis mee nemen naar Porto Alegre, helemaal in het zuiden van Brazilië, waar nooit veel amusement kwam.

Na overleg besloten we dat maar te doen, maar helaas, enige Nederlandse artiesten dachten daar anders over en vertrokken naar huis, wat achteraf een domme zet van hun was.
Want broertje Adriaan vloog even naar Buenos Aires in Argentinië en engageerde daar, uit een aantal grote nachtclubs, voor een goede gage een paar uitstekende nummers waarvan er een later mede door toedoen van Adriaan nog een grote ster is geworden. Maar daarover een andere keer.
Wij (The 4 Crocksons) waren zo vriendelijk om de baas te matsen met ons spaargeld, wat wel resulteerde in dat wij in Porto Alegre aan kwamen zonder een cruzeiro of dollar op zak omdat we de baas al ons geld geleend hadden en dus speelden we eigenlijk met ons geld zoals in een casino, met alles op de nul.

Het Theater Leopoldina was een pracht theater, alleen qua techniek achter het toneel moest je uitkijken, want de schakelaars waren kennelijk weggehaald uit een ouwe Duitse duikboot uit de eerste wereldoorlog zodat Adriaan, die de regie van de show had iedereen die er niets te maken had verbood om daar te komen in verband met levensgevaar. Maar voor de rest een mooi theater met aardige en vakkundige toneelmeesters. Maar nou moest het publiek nog naar binnen komen.

Mij was de reclame en publiciteit toebedeeld en na een praatje met het tv-station El Globe hadden we in ruil voor 1000 vrijkaarten 24 uur gratis tv-reclame.
Maar er moesten natuurlijk ook nog posters geplakt worden, in een stad die drie keer zo groot als Amsterdam is. Ik trommelde een stel daklozen op die je daar bij bosjes vind en á raison van
5 dollar per nacht per man, ging ik gewapend met twee emmers stijfsel en vier zachte bezems de nacht van Porto Alegre in.
En nou maar plakken jongens, ‘s nachts in de bloedhitte van 35 graden. Heel Porto Alegre wist na twee nachten plakken wel dat er een wereld variété programma stond in Theater Leopoldina.
Nou kwamen we altijd rond drie uur in de ochtend in het hotel terug, en dat was een heel chique hotel, en mijn grootste gein was dan dat ik die plakkers, die letterlijk drie uur in de
wind stonken, een drankje aanbood aan de hotelbar tussen al die doorzakkers in witte smokingjasjes en dames met blote ruggen jurken. Dat was lachen.
Ik zag er natuurlijk zelf ook niet uit na acht uur plakken maar niemand durfde wat te zeggen, want die kleine toen ook al
kale Signor was ‘Un artista extra ordinario de Hollanda’.
We zaten wel met 30 man in het hotel en waren dus goeie klanten. Nu ik wat ouder ben, vind het achteraf zelf toch ook wel een beetje rotstreek dat ik die poenpatsers in smoking zo
choqueerde. Maar aan de andere kant denk ik zelf als arbeidersjongen nog met veel plezier aan de nachten dat ik op stap ging met een stel fijne mensen die door het lot een beetje buiten de boot gevallen waren. Maar, eerlijk is eerlijk, er zat een luchtje aan die lui, en hoe.

En nou zal je zeggen, liep toen die show wel? Ja.
Het gekke was dat die show toen wel liep en hebben we al ons geld van de maanden daarvoor uitbetaald gekregen en nog meer ook. Want die Da Silva was er bijna aan kapot gegaan maar hij was een fijn mens. Je zal maar een ploeg van dertig artiesten engageren uit een ver land, voor vier maanden, en er komt geen hond. Dan loop je financieel leeg. Ik vond het heel leuk dat ik van de week op de tv zag en hoorde dat Brazilië geen lening meer nodig heeft van de wereldbank omdat de economie zo goed loopt. Dat vind ik geweldig, want Brazilië is een van de mooiste landen waar ik ooit gewerkt heb. En de mensen zijn er fantastisch.
En elke gezonde kerel, rollen zijn ogen uit zijn hoofd als hij die Braziliaanse dames op het strand ziet, in bikini’s waarvan een zijderups er tien maakt op zijn vrije zaterdagmiddag.

Brazilië; prachtland, pracht theaters, pracht mensen.
Viva Brazil con corazon