MAFKEES!

Iedereen herinnert zich die grap nog wel waarin op Showbiznewz.nl gesuggereerd werd dat de kindervriend Clown Bassie, dus niet Bas van Toor die al 48 jaar zeer gelukkig getrouwd is en een stabiel huwelijk heeft, een kind verwekt zou hebben bij ene Sandra uit Heerhugowaard.

Nou, dat was groot nieuws en het was smullen voor de roddelpers. Bijna iedereen nam de als grap bedoelde stunt serieus en klakkeloos over. Het nieuws verdrong zelfs in alle kranten, bladen en talkshows het omkiepen van Wallstreet en de aankomende krediet crisis.

Toen na een paar dagen bleek dat het een reclame stunt voor OHRA was en de clown iets uitgehaald had waar zelfs Tijl Uylenspiegel zich niet voor zou schamen lag heel Nederland blind van het lachen, op een enkeling na dan. Maar zo’n practical joke brengt toch ook een paar gekken op een nog gekker idee. Zo was er iemand uit Katwijk die meende een slaatje uit mijn aanstaande vaderschap te moeten slaan.

Hij mailde onder de naam Kees H. mijn kantoor een bericht met de volgende tekst in het onderwerp: ‘Mijn neefje was een tijdje geleden naar uw optreden geweest in Katwijk en werd door de beveiliging geslagen.’ en de inhoud luidde: “Goedenavond,
Mijn neefje is niet zo lang geleden naar een optreden van Bassie in Katwijk geweest en daar heeft hij een paar klappen gekregen. Er zijn ook foto’s van gemaakt.
Ik ben van plan deze foto's te publiceren, maar u kunt dit voorkomen door uiterlijk morgen om 15.00 uur € 1.000,- over te maken naar rekeningnummer 45.50.64.180 tnv Kees H. te Katwijk onder vermelding van foto. Doet u dit niet dan laat ik de foto's vrijdag in De Telegraaf publiceren en dat zal zeker niet bevorderlijk zijn voor uw imago. Het schadebedrag heb ik laag gehouden, dit beschouw ik als verzachting voor mijn neefje.

Karel”

Nu had een jaar er voor een vader uit Berkel Enschot mij dat kunstje ook geprobeerd te flikken, maar na mijn aangifte daags daarna tegen pa wegens smaad dacht de officier van Justitie er toch anders over en stuurde de Berkel Enschotse pa met een berisping naar huis en seponeerde de zaak.

Er was mij trouwens niets van een ongeregeldheid of wat dan ook in Katwijk bekend omdat ik nooit verder kom dan het podium waar ik optreed. En als ik met bodyguards moet gaan optreden dan stop ik en ga ik doen wat veel mensen van mijn leeftijd doen: geraniums of wietplantjes in de vensterbank zetten, er achter gaan zitten en de buren bekoekeloeren.
Even dacht ik nog: ‘Ach, laat die Mafkees alias Karel zijn gang maar gaan. Heeft zeker een moeilijke jeugd gehad. Iemand had misschien zijn karretje in de poep gereden en hij mocht vroeger niet met poppen spelen van mamma.’ Maar mijn dochter stond er op aangifte te doen bij de politie.
Nog diezelfde dag is er in mijn woonplaats Vlaardingen bij de politie dus aangifte gedaan wegens chantage/afpersing. De Vlaardingse politie heeft alles direct netjes doorgestuurd naar de politie in Katwijk alwaar onze grote vriend Kees woont.

Toen die zwakbegaafde ons de volgende dag om 9.00 uur ’s avonds weer een mail stuurde met alleen in het onderwerp de boodschap: “U bent het toch niet vergeten, om aan geld overmaken te denken, zie mail van gisteren, bedankt.“ kreeg Bas van Toor, dus niet Bassie de Clown, zwaar de pest in en mede dankzij dochter, schoonzoon en een bevriende relatie, die alle drie alleen maar naar een computer hoeven te kijken om hem aan de praat te krijgen, hadden wij in een half uur tijd van de heer Kees H. uit Katwijk niet alleen het huisadres te pakken, maar wisten wij ook dat hij bij zijn broer op een administratiekantoor werkte, 43 jaar was, nog bij mammie thuis woonde en was bij ons zijn telefoon, gsm- en sofinummer bekend. Diezelfde dag weer naar het politie bureau gegaan en een aanvulling op de aangifte gedaan, inclusief al onze opgeduikelde verdere informatie over Kees.

Dus kat in het bakkie dachten wij, Kees zou natuurlijk opgehaald worden voor verhoor, voorgeleid worden en door een rechter er op gewezen worden dat zijn praktijken strafbaar zijn.

Daags er op in alle rust afgewacht wanneer ‘de rel’ in De Telegraaf zou losbarsten, maar die bleef natuurlijk uit want Mafkees en dat bleek ook later, had het hele verhaal uit zijn duim gezogen.

Vier weken daarna heb ik de politie in Katwijk eens gebeld en na vier keer met de bekende kluit in het riet gestuurd te zijn kreeg ik na drie dagen zowaar iemand van de recherche aan de lijn die mij vertelde dat er nog aan de zaak gewerkt werd. Op mijn verweer dat ik hem een kant en klare zaak aangeleverd had kreeg ik te horen: ‘Hij heeft toegegeven dat het verhaal van zijn neefje is verzonnen. Maar het heeft nog wat tijd nodig, want deze meneer heeft ook de plaatselijke voetbalvereniging geprobeerd af te persen en die zaken worden samengevoegd.’

Die eerste mededeling verbaasde mij niets en die tweede eigenlijk ook niet eens. Nou dan nog maar even geduld oefenen voor de goede zaak.

Nu wil het toeval dat ik in december bij een fietsenwinkel in Katwijk een fiets moest overhandigen aan een meisje die deze gewonnen had met een kleurwedstrijd. Aan dit evenement werd door de plaatselijke pers de nodige aandacht gegeven en ik kreeg prompt een mail van Kees dat hij mij de hand wilde schudden en het een en ander met mij wilde bepraten.

Ik heb hem gelijk terug gemaild en hem verzocht alleen met de recherche in Katwijk te praten en medegedeeld om zijn verdere leven 50 meter bij mij vandaan te blijven.Toch wat verontrust heb ik de politie in Katwijk gebeld en hen verteld dat mijn toneelmeesters snode plannen hadden met Kees, zo mocht hij zich in mijn buurt vertonen en er terloops op gewezen dat een ambulance beslist niet door het nauwe straatje zou kunnen bij de fietsenwinkel...

Die zaterdagmiddag reikte ik een prachtige fiets uit aan een dolgelukkig kind onder toeziend oog van drie bijzonder aardige en vriendelijke politieagenten die voor de deur van de fietsenwinkel stonden.
Nou we het toch over humor hebben, in dit land kan echt alles...

Gelet op de aangifte datum van 2 oktober 2008 vond ik het een week of twee geleden (begin maart 2009) weer eens tijd om te bellen met de betreffende rechercheur in Katwijk en vertelde hem dat ik het nogal lang vond duren. Nadat ik hem vroeg: ’Schikt het u dat John van den Heuvel overmorgen even langs komt?‘ kwam de zaak blijkbaar in een stroomversnelling en kreeg ik zowaar te horen dat de zaak naar de officier van justitie in Den Haag doorgestuurd was.

Ik vroeg: ‘Hoor ik daar nog wat van?’, maar het antwoord had ik zelf kunnen bedenken.

Om misverstanden te voorkomen; Kees is beslist geen nieuwe Nederlander maar een tot in de 10e generatie Nederlandse Katwijker. Hij werkt gewoon dagelijks op het administratie kantoor bij zijn broer, gaat na gedane arbeid bij mamma zijn bordje leeg eten en slapies doen en hij gaat vanaf zijn jeugd gewoon elke zondag trouw naar de gereformeerde kerk.