ROY MIJN KAMPIOEN

Door goede bekenden werd ik pasgeleden uitgenodigd om een jeugd Judotoernooi bij te wonen in een sporthal in een middel- grote plaats in Zuid-Holland. Hun zoon van 6 jaar deed ook mee dus ik kon niet weigeren, mede omdat ik dat knulletje al 6 jaar ken en ik wist dat hij al 2 jaar op judo zat en al 2 oranje slippen had. Nou dragen de heren Bassie & Adriaan door hun beroep als cascadeur en acrobaat de vechtsport een warm hart toe en hebben zij 25 jaar alles gedaan van boksen, aikido, karate, jui jitsui tot judo. Maar clowntje spelen heeft zijn tol geëist, veel in de studio en het daarbij behorende managementbureau hebben ervoor gezorgd dat er helaas geen tijd is voor sport.
En als ik vertel dat ik vroeger een middeltje had als een lampeglas, terwijl ik nu 86 kg schoon aan de haak weeg, met een kortheid van 1.59m, schud menigeen ongelovig zijn hoofd en zie je ze denken: ‘Ja dat zal wel.'

Dus daar zat ik die zaterdagmiddag met de trotse vader en moeder plus mijn eigen vrouw, die in het verleden zelfs de groene band voor Tai Kwando mocht dragen. De pa van het joch was vroeger vele malen gediskwalificeerd wegens doorgaan na afkloppen maar dat mocht ons enthousiasme niet drukken.

Ik vertel u in weinig woorden dat wij allemaal zééééér (ahum), deskundig waren. Persoonlijk hoopte ik voor het joch dat het na 2 partijtjes afgelopen was want dat bespaarde hem één van de vele pijnlijke schouders zoals ik die in mijn vechtcarrière opge-lopen had en konden wij des te eerder naar onze gereserveerde tafel bij McDonald.

Muziek klinkt, daar komen de gladiatoren! 140 Stuks in het wit op blote pootjes en hoogstens oranje band om, jongens en meisjes van 6 jaar voor: het Trollentournooi.
Heel officieel 12 bondsscheidsrechters waaronder oude bekenden die hun wenkbrauwen fronsen en gebaren; Verrek, wat zoek jij hier?

De eerste partijtjes, af en toe floep, daar ligt hij, maar ook fanatiek sjorren. Vooral als het tussen een jongen en een meisje gaat. Die kleine grieten knokken met een felheid waar ze straks nooit een man mee aan de haak slaan want iedere jongen bedenkt zich wel twee keer om met een tijgerin de stadhuisstrap op te gaan.

Hé daar komt Roy, wat zie ik? Zwarte band? ‘Nee, domme clown, de één heeft een rode om en de ander een zwarte band, dan kan de scheidsrechter ze beter uit elkaar houden.' ‘En als hij nou kleurenblind is?', waag ik nog maar ik krijg geen antwoord meer want de partij is begonnen. Wie gaat daar door de lucht en ligt klem in een houdgreep? Niet Roy. Verhip hij kan er een houtje van. Scheidsrechter roept ‘Maté', Roy krijgt een spons toegeworpen en moet deze naar de hoofdscheidsrechter brengen en hij heeft de eerste partij gewonnen.

De man voor mij draait zich om en ik kijk met een blik van,'Weet ik toch.' De tijd vliegt, af en toe moet een moeder of vader de mat op om zijn zoon of haar dochter te troosten omdat ze of verloren hebben of een beetje te hard op de mat terecht zijn gekomen. Maar nooit vloeit er bloed want hoe gek het ook klinkt, Judo is een redelijk veilige sport behalve als je de mat voor de Kruiskade verwisselt, maar dit terzijde.

Daar is Roy weer. ‘Hup Roy!', roep ik, waarbij 500 man publiek mijn tv clownsstem herkennen. Dag privacy! Nou, So what! ‘Op je werk letten. Links Roy!' roept pa. Roy lacht, let nergens op maar past na een beenworp a la Chris de Korte een verwurging toe waar ik jaloers op word. Weer een spons, Roy winnaar!
Hé dat gaat goed, het oranjegevoel komt boven, althans bij mij. 3e Partij: Floep, daar ligt weer een knaap van 1.10 meter en Roy erbovenop die triomfantelijk roept, 'Ik heb hem!, ik heb hem!' Houwen, houwen, drukken op de grond. Zowel pa als ik gaan uit ons dak en een vrouw naast mij kijkt zuinig. Ik schreeuw haar toe: 'Goed hé!'. ‘De zenuwen', zegt de vrouw, ‘t is mijn kind waar jou held op zit!'. ‘Nou ja, risico van het vak.' probeer ik lollig te zijn. Moe gaat 3 stoelen verderop zitten en ze heeft nog gelijk ook want deze stoelen hier zijn voor de begeleiders van de winnaars!

4e Partij: Roy schreeuwt weer, ‘Ik heb hem, ik heb hem!' Maar de andere reus van 1.12 meter vliegt er onderuit, Roy vliegt hoog, neemt de worp over en roept,‘Ik heb hem weer!'
Plotseling wordt er aan mijn broekspijp getrokken en ik ontwaar mijn vrouw en zeg jolig: 'Zo schat, sta je in een put?'
‘Nee, schreeuwende idioot' zegt zij, ‘Jij staat op een stoel!'

Daarna partij 5, 6, 7 en 8. Een eitje voor Roy, en wij maar schreeuwen: 'Schuren!, afhouwen!, naar je werk kijken!' waarbij de omstanders ons blikken toewerpen die je bewaart voor permanente bezoekers van vak F bij Feyenoord.

De uitslag:
Winnaar van dit toernooi 1996 in zijn poule, Roy van den Bos!!!
Daar staat hij op het eerste podium, open hemd a la Geesink, beker omhoog en Roy roept: ‘Opa!!! ik heb gewonnen!!!'
Ik val mijn schoonzoon om zijn nek en we beginnen te zingen; ‘We hebben de eerste prijs gewonnen. Hiep, hiep, hoera!!!'
Schor van het schreeuwen wring ik mij door de menigte, hier is de opa van onze Olympisch Judo kampioen in 2008.
‘Opa, gaan we nou naar Medoonald?' Tuurlijk, en ook nog naar het speelgoed museum en de Maasvlakte, vliegtuigjes kijken, daarna naar huis.
Al voordat we ‘s avonds in Vlaardingen zijn slaapt Roy op de achterbank. Als ik Roy heb thuisgebracht en voor mijn huis mijn auto parkeer zie ik in de auto op de grond iets glinsteren. Verhip die kleine heeft zijn beker vergeten! Nou die krijgt hij morgen wel. Thuis zet ik hem op het nachtkastje en als ik er ‘s avonds vanuit mijn bed naar kijk neurie ik: ‘We hebben de eerste prijs gewonnen, hiep, hiep, hoera.'

Ik schrik op als ik opeens de stem van mijn vrouw naast mij hoor: ‘ Hééééé, van Toorrrrr!' Ik ben gelijk alert, want die naam gebruikt zij alleen bij speciale gelegenheden, en ze zegt; ‘Als jij je op een Judotoernooi van je kleinzoon samen met je schoonzoon nog eens zo debiel gedraagt dan ben ik weg en mijn dochter ook!!!' ‘Ach schat.....' waag ik, maar ik hoor: 'Voorlopig kan ik 4 weken niet naar de sauna want daar komt die moeder ook die naast jou zat terwijl jou 6 jarige karate-kid haar kind haast om zeep bracht, onder luid gejuich van zijn opa. Welterusten!!!' Binnensmonds waagde ik toch nog even: ‘Dat is sport. Hij kan ook gaan hardlopen, dat is ook sport ...... en toch hebben we gewonnen!!!' Ik viel in slaap, dromend van reizen naar Japan en Amerika en ik als sporttasdrager van de 7e Dan Judo, Roy van den Bos, in het jaar 2008.

Als ik de volgende morgen de badkamer in kom staat mijn vrouw al onder de douche en ik zeg; ‘Môge opoe!, nog boos op de opa van de winnaar?'
Een klap met een rugborstel kan ik nog net ontwijken als mijn vrouw mij quasi boos zegt: ‘Als jij mij nog één keer opoe noemt laat ik je onderhanden nemen door mijn kleinzoon.
En die is kampioen judo!!!'

© Bas van Toor