SOYLENT GREEN

Een paar weken geleden was het weer zo ver. Mijn verjaardag. Al dagen van tevoren werd aan mij gevraagd wat ik de lekkerste aftershave vond of van welke muziek ik het meest hield.
Nou, dat is al sinds jaar en dag Jean Paul Cartier wat betreft de aftershave en als het over muziek gaat vind ik alles van Mozart en Vivaldi prachtig. Da’s dus makkelijk, maar niet voor mijn vrouw. Zij probeert altijd, voor zo ver haar portemonnee het toe laat, erg origineel te zijn. Dat komt ervan als je getrouwd bent met een man die op zijn tiende jaar is blijven steken in groei en verstand, dus is het meestal iets om mee te spelen. Een treintje, een bestuurbare helikopter of een bootje. Ja, gebrek aan zelfkennis kun je me niet verwijten.

En zo kwam het dat ik van haar de allernieuwste mini laptop van ACER kreeg voor mijn verjaardag. Het is een leuk ding, want zittend naast mijn chauffeuse in de auto op weg naar mijn voorstelling kan ik nu gewoon e-mailen en alles onderweg doen, zodat ik thuis wat meer tijd heb. (Nou ja, veel tijd?) Bovendien neemt dat ding weinig plaats in. Hij gaat helaas net niet in mijn binnenzak, maar dat is dan ook het enige nadeel. Voor de rest is het een prima ding.

Dus daar zat ik dan op met mijn dochters, schoonzoons, kleinkinderen en vriendenkring, waaronder Good Old Annie de Reuver van 91 jaar, bij mijn Chinese buren in ´De Happy Farmer´. Dit restaurant is al vijf keer uitgeroepen tot het beste Aziatische restaurant van Rijnmond en omstreken, dus een echte aanrader. Ja, een goeie buur is beter dan een verre vriend. Hoewel, ik moet zeggen dat ik ook een paar verre vrienden heb voor wie ik op de uitkijk zou gaan staan als ze zouden willen inbreken bij een bank. Het eten was helemaal te gek en gewoontegetrouw kwam mijn Chinese buurman, en tevens de kok, even bij ons zitten tijdens het dessert. Maar bij de koffie met likeur keek ik mijn vriendenkring toch met wat gemengde gevoelens aan. Want allemaal, behoudens de kinderen en kleinkinderen, was iedereen aan tafel over de houdbaarheidsdatum heen. ´Waar heb je het nou weer over Bas? Houdbaarheidsdatum wat is dat nou weer?´

Nou, dat zal ik je vertellen. Ik ben al 46 jaar getrouwd met een ´datum vrouw´. Dus als ze ook maar even een pot jam, rookworst of een rol beschuit in de provisiekast ziet staan die ook maar een dag over houdbaarheidsdatum heen is, dan gaat het de vuilnisbak in. Dit vreemde gedrag heeft al eens tot spanningen geleid in ons overigens heel leuke huwelijk. Ja, wat dacht je? Daar dondert mijn gade samen met de hulp vier x 24 blikjes uit Koblenz meegebracht lekker Koningsbacher bier in de container omdat de blikjes 2 dagen over de datum waren. 96 Blikjes goudgeel gerstenat van hoge kwaliteit de verbrandingsoven in. Hoe verzin je het?

Ik sta bekend als een vredelievende humorpantalon, maar toen brak zelfs bij deze grapjas op z’n Hollands gezegd de pleuris uit. Het regende zelfs in de kelder. Maar dit allemaal terzijde, want nou komt mijn kernpunt: Als je tegenwoordig net als ik 73 jaar bent, dan ben je eigenlijk al drie jaar over de houdbaarheidsdatum heen.

Je loop toch mooi de kans om niet meer gereanimeerd te worden als je bijvoorbeeld in het St. Pieters of het Blokland Gasthuis in Amersfoort binnengebracht wordt, na achter de geraniums of wietplantjes in elkaar gezakt te zijn. Ik rijd nogal vaak langs Amersfoort, als ik op weg ben naar een voorstelling in het ´hoge noorden´, maar altijd zeg ik dan tegen mijn chauffeuse: ‘Gas op de plank!! En wegwezen hier!’ Stel je voor dat ik mij verslik en blauw in het St. Pieters of Blokland gasthuis binnengebracht wordt. Reanimeren?? Niks reanimeren !! Weg met die clown van 73 jaar! Die leeft al 3 jaar te lang! Die rooie neus is al drie jaar over de houdbaarheidsdatum! Weg met hem!
We boffen trouwens, want hij is maar 1.59 lang. Dus dat wordt een goedkoop kistje van waaibomen hout. We moeten tenslotte op de kleintjes letten. Ja, je zou er om kunnen lachen als de werkelijkheid niet zo diep treurig was. In dit land verzinnen ze elke week iets nieuws.

Sciencefiction? Als je op Wikipedia ‘Soylent Green’ intikt, dan kom je terecht bij een film uit 1973 van regisseur Richard Fleisher. Acteurs: Charlton Heston, Joseph Cotten en Edgar G. Robinson. Deze sciencefiction film speelt zich af in het jaar 2022. In dat jaar is er namelijk voedselgebrek. En daarom rijdt er elke dag een vuilniswagen door de stad en worden oude mensen die de zeventig gepasseerd zijn daar in gedonderd, om vervolgens in een hi-tech fabriek tot groene koekjes verwerkt te worden en daarna opgegeten te worden. Want er is voedselgebrek…

Dus heb ik nu een goeie raad voor alle mede ouderen die in een tehuis zitten: Weiger voortaan het koekje, van welke kleur dan ook, bij de koffie in het tehuis waar u verblijft. Want misschien zijn Ome Toon of Tante Beb, die verleden week spoorloos met rollator en al op weg naar de bingomiddag verdwenen zijn, er wel in verwerkt!

Een van de leuke kanten van mijn beroep is dat je veel mensen ontmoet in de meest uiteenlopende functies. En nadat ik een paar mensen in de medische wereld gebeld had, bleek dat het fenomeen van ´opgeruimd staat netjes´ zich niet alleen in Amersfoort voltrekt, maar ook in andere verzorgingstehuizen.

Afgelopen week zei een journalist tegen mij: ´Bas, je bent nog steeds heel druk met optreden en andere projecten. Kan jij dat nog wel aan op jouw leeftijd?´ Mijn antwoord verbaasde hem. Want ik zei: ‘Och Wim, ze hadden in Amerika bijna een nieuwe president gehad van 72 jaar. Dus bijna de helft van Amerika had er vertrouwen in dat hij een land met 300 miljoen inwoners kon regeren plus de halve wereld. Nou, dan kan ik toch wel een zaal met 500 kinderen en hun ouders aan?! Echt wel.